Büyücü

Tarot gerçekte nereden gelir

Tarot kartları 15. yüzyıl İtalya'sında bir oyun kağıdı destesi olarak doğdu, ve üç yüzyıl boyunca sadece buydu: fal amaçlı kullanımına dair ilk kanıtlar 18. yüzyıldan, Fransa'dandır — bugün hâlâ anlatılan Antik Mısır bağlantısı da aynı yıllara ait bir uydurmadır, gerçek bir hatıra değil. Hiçbir çalışma kartların bir olayı önceden gösterdiğini kanıtlamamıştır. Aşağıdakiler, geleneğin her karta yüklediği anlamlardır — gelenek olarak aktarılmıştır.

Aşağıdaki kartlar Rider-Waite-Smith (1909) sıralamasını takip eder — Türkiye'de satılan ve aranan geleneği: Güç VIII, Adalet XI. Bazı İtalyan ve Fransız kaynaklarında bu iki kart yer değiştirir (Marsilya geleneği); kartındaki numara burada anlatılanla uyuşmuyorsa, sebebi budur.

Düz kart

Sayılı ilk arkana, küçük nesnelerle — bir kupa, birkaç para, bir kılıç — kaplı bir masanın arkasında ayakta duran, diğer elinde bir değnek tutan bir adamı gösterir. İtalyan destelerinde Bagatto, İngiliz ekolü destelerinde Büyücü denir: aynı kartın iki adıdır, ve başka yerde anlamını okumadan önce bunu bilmekte fayda var. Gelenek bunu başlangıcın ve pratik becerinin arkanası olarak okur: önünde araçları olan ve henüz neye yarayacaklarına karar vermemiş biri, elle öğrenilen zanaat, meydanda çalışanın çevikliği. Kart okuyanlar buna genellikle henüz açılmış fırsatı ekler, olası sonucunu değil.

Ters kart

Ters döndüğünde kaynaklar ayrışır, ve bunu seçip birini yazmak yerine söylemekte fayda var. Bir kısmı burada düzenbazı okur: aynı çevik parmaklarla inşa etmek yerine aldatan panayır şarlatanı, arkasında hiçbir şey olmayan kişinin yüksek sesle verdiği söz. Başka bir kısmı sadece dağınıklık okur — çok fazla işe saçılmış enerji, sonuçlanmayan hiçbir girişim, ardı gelmeyen becerilerde harcanan yetenek. İki okuma da aynı kişiliğe sempatiyle ya da kuşkuyla bakmaktan doğar, ve belirsizlik zaten başlangıç görselinde vardır, çünkü o gezici zanaat kimse tarafından bir erdem olarak resmedilmemiştir.

İlişkiler düzleminde

İlişkiler düzleminde gelenek Büyücü'yü başlangıçlara bağlar: yeni yapılmış bir tanışıklık, açıklanmakta olan bir ilgi, bir ilişkinin bütün araçları hâlâ masada duran ve hiçbirinin henüz kullanılmadığı evresi. Kart okuyanlar aynı figürde saklı riski de ekler — oyun olarak kalan beceri, kendi başına amaç olan kur yapma — ve bu ikisi birbirini dışlamadan kartta durur. Burada gelenek aktarılır ve durulur: bir desteden çekilen kart kimden söz edildiğini bilmez, ve anlattığı başlangıç kimseye özel bir başlangıç değildir.

Gerçekte bilinen

1450 dolayında Milano'da boyanan Visconti-Sforza destelerinde figür küçük nesnelerle dolu bir masacığın önünde oturur; Marsilya destelerinde ise bir panayır tezgâhının arkasında ayakta durur, kupa, para ve kılıç tezgâhın üzerinde, değnek elinde — destenin dört simgesi, bir seyyar satıcının malı gibi dizilmiş. Fransızca «Le Bateleur» adı sokak hokkabazı anlamına gelir, İtalyanca «bagatto» ise genellikle «bagatella», önemsiz şey sözcüğüyle ilişkilendirilir. Kartların oynandığı oyunda destenin en düşük atou'sudur ama yine de puan değeri taşır. «Büyücü» adı çok sonra, başının üstüne sonsuzluk simgesini de ekleyen 1909 Rider-Waite destesiyle gelir.