Kılıç Onlusu
Tarot gerçekte nereden gelir
Tarot kartları 15. yüzyıl İtalya'sında bir oyun kağıdı destesi olarak doğdu, ve üç yüzyıl boyunca sadece buydu: fal amaçlı kullanımına dair ilk kanıtlar 18. yüzyıldan, Fransa'dandır — bugün hâlâ anlatılan Antik Mısır bağlantısı da aynı yıllara ait bir uydurmadır, gerçek bir hatıra değil. Hiçbir çalışma kartların bir olayı önceden gösterdiğini kanıtlamamıştır. Aşağıdakiler, geleneğin her karta yüklediği anlamlardır — gelenek olarak aktarılmıştır.
Aşağıdaki kartlar Rider-Waite-Smith (1909) sıralamasını takip eder — Türkiye'de satılan ve aranan geleneği: Güç VIII, Adalet XI. Bazı İtalyan ve Fransız kaynaklarında bu iki kart yer değiştirir (Marsilya geleneği); kartındaki numara burada anlatılanla uyuşmuyorsa, sebebi budur.
Düz kart
Rider-Waite-Smith destesinde bir figür yüzükoyun yere uzanmış görülür, sırtına saplanmış on kılıçla, ve ufukta ağarmaya başlayan bir gökyüzü sahneyi kapatır. Gelenek bunu semin son adımı, bir çöküşün son noktası olarak okur — geri döndürülemeyen bir bitiş, ama aynı zamanda artık daha kötüsü olmayan bir dip. Kart okuyanlar genellikle ufuktaki ışığı vurgular: sahne bir kapanışı gösterir, ve bir kapanıştan sonra tek yön yukarıdır. Sayı kartlarının kapanış noktası olarak Kılıç Onlusu, semin en ağır sahnesidir, ama gelenek onu bir son değil bir eşik olarak anlatır.
Ters kart
Ters döndüğünde bazı kaynaklar bir toparlanma sürecini işaret eder: dibe vurmanın ardından gelen ilk hareket, çöküşün kabul edilmesiyle başlayan yeniden kurulma, artık kaybedilecek bir şey kalmadığı için mümkün hale gelen değişim. Başka el kitapları tam tersi bir okumayı tercih eder — bitişin ertelenmesi, kapanmayan bir sürecin uzaması, kabul edilmek yerine sürüklenen bir son. Bu iki okuma birbirine zıttır ve on dokuzuncu yüzyıldan beri el kitaplarında yan yana durur; kartın kendisi bir formül vermez, seçimi yapan okuyan kişidir.
İlişkiler düzleminde
İlişkiler bağlamında gelenek bu kartı genellikle geri dönüşü olmayan bir kapanışa bağlar — bir döngünün, bir aşamanın, artık taşınamayan bir örüntünün sonu. Kart okuyanlar burada bir facia değil bir eşik görür: kapanış, yeni bir başlangıcın önkoşulu olarak okunur, ufuktaki ışıkla aynı mantıkla. Hiçbir ciddi kaynak bunu belirli bir kişi ya da olayla eşleştirmez, çünkü kartın önünde durulduğunda bilinen tek şey kartondaki sahnedir. Bir desteden çekilen kart kimseyi tanımaz, sözü edilen kişileri bilmez, ve burada anlatılan kapanış genel bir örüntünün tasviridir.
Gerçekte bilinen
Tarot, on beşinci yüzyıl İtalya'sında Latin semili bir oyun kâğıdı destesine trionfaların eklenmesiyle doğar; fal amaçlı kullanımına dair ilk kanıtlar ancak on sekizinci yüzyıl Fransası'ndan gelir, ve bugün hâlâ anlatılan Mısır kökeni aynı dönemin bir uydurmasıdır. Marsilya destelerinde (1760 Nicolas Conver baskısı) sayı kartları yalnızca simgelerin geometrik bir düzenidir; Kılıç Onlusu'na bir figür ve bir sahne veren, her sayı kartını anlatısallaştıran 1909 Rider-Waite-Smith destesidir. Kılıç semi, yirminci yüzyıl el kitaplarından beri hava unsuruyla ve zihinsel çatışmayla ilişkilendirilir — bu, tarihsel bir olgu değil, sonradan yerleşmiş bir okuma geleneğidir.