Tılsım Altılısı
Tarot gerçekte nereden gelir
Tarot kartları 15. yüzyıl İtalya'sında bir oyun kağıdı destesi olarak doğdu, ve üç yüzyıl boyunca sadece buydu: fal amaçlı kullanımına dair ilk kanıtlar 18. yüzyıldan, Fransa'dandır — bugün hâlâ anlatılan Antik Mısır bağlantısı da aynı yıllara ait bir uydurmadır, gerçek bir hatıra değil. Hiçbir çalışma kartların bir olayı önceden gösterdiğini kanıtlamamıştır. Aşağıdakiler, geleneğin her karta yüklediği anlamlardır — gelenek olarak aktarılmıştır.
Aşağıdaki kartlar Rider-Waite-Smith (1909) sıralamasını takip eder — Türkiye'de satılan ve aranan geleneği: Güç VIII, Adalet XI. Bazı İtalyan ve Fransız kaynaklarında bu iki kart yer değiştirir (Marsilya geleneği); kartındaki numara burada anlatılanla uyuşmuyorsa, sebebi budur.
Düz kart
Rider-Waite-Smith sahnesinde, iyi giyimli bir tüccar bir elinde tuttuğu teraziyle önünde diz çökmüş iki figüre madeni para dağıtır. Gelenek bu görüntüyü cömertlik, yardımlaşma ve paylaşım kartı olarak okur; terazi imgesi ise verilenin ölçülüp tartıldığını, adaletli bir dengeyi çağrıştırır. Kart okuyanlar sıkça ekler ki sahnede iki taraf da eşit değildir — biri verir, öbürü alır, ve bu güç dengesi geleneksel yorumların önemli bir parçasıdır. Maddi konularda kart genellikle bir yardımın, bir borcun geri ödenmesinin ya da paylaşılan bir kaynağın işaretine bağlanır; bazı el kitapları bunu şimdilik alan tarafın ileride veren taraf olabileceği bir döngü olarak da yorumlar.
Ters kart
Ters çevrildiğinde yorumcular çoğu zaman dengesizliğe, koşullu yardıma ya da minnet borcuna dikkat çeker: verilen şey karşılıksız değildir, sadakat ya da bağımlılık beklenir gibi görünür. On dokuzuncu yüzyıl el kitapları bunu bazen cimrilik, esirgenmiş bir destek ya da haksız paylaşım olarak da okur; başka kaynaklar tam tersine, uzun süredir beklenen bir borcun nihayet kapandığını öne sürer. Bu ikilik, ters anlamların döneme ve okula göre değiştiğinin açık bir örneğidir — aynı kart bazı ekollerde manipülasyon, bazılarında ise gecikmiş bir denkleşme sayılır, ve seçim yorumcunun benimsediği geleneğe bağlıdır.
İlişkiler düzleminde
Aşk okumalarında bu kart, çoğunlukla bir ilişkideki verme ile alma arasındaki dengeyi öne çıkarır: biri daha çok destek sunuyor, öbürü daha çok kabul ediyor olabilir, ve gelenek bunun geçici bir aşama olduğunu, kalıcı bir hüküm olmadığını vurgular. Bazı kart okuyanlar bunu paylaşılan bir kaynağa, ortak bir karara ya da bir tarafın diğerine yardım ettiği bir döneme bağlar; kimi zaman ise bir ilişkideki cömertliğin karşılıklı olup olmadığını sorgulamak için bir davet sayılır. Yine de bir desteden çekilen tek kartın hiçbir ilişkiyi tanımadığı, bu okumanın da genel bir çerçeve sunduğu, ayrıntıları belirlemediği hatırlanmalıdır.
Gerçekte bilinen
Bastoni, Coppe, Spade ve Denari — İtalyan destelerinin dört klasik simgesi — Avrupa'nın en eski simge takımları arasındadır ve bugün de bölgesel destelerde (Napoli, Piacenza, Bergamo, Sicilya) kullanılmaya devam eder; Fransız simgeleri ise 15. yüzyılda, kalıp baskıyı kolaylaştırmak amacıyla yapılan bir sadeleştirmedir. Marsilya destesinde (Nicolas Conver, 1760) sayı kartları yalnızca simgelerin geometrik düzenlemesiydi — bugün tanıdık olan tüccar ve terazi sahnesi yoktu. Küçük kartlara ilk kez böyle bir anlatı sahnesi kazandıran, 1909 tarihli Rider-Waite-Smith destesidir; bu yenilik, destenin bugün fal amaçlı kullanımın standardı sayılmasının başlıca nedenidir.